There will be some changes in this blog, or I might just create a new one for my new purpose.

Naturally I would pray in the morning, on my way to work. I usually pray on the bus, LRT or MRT. For the past months, I have been unable to pray especially when I am running late. Sometimes I am more enticed in listening to FM or MP3 rather than praying which makes me guilty. At times I would even bargain with God, asking him to give me a seat on the train so I can pray. And when I do get a seat, I would make a quick pray then listen to music throughout the entire trip. I feel like I am cheating.

Yesterday, while at mass, I was thinking on how else I could be more prayerful and reflective – it really does wonders in my decision-making. Then, I had this idea. I would like to believe God whispered this to me. Everyday, I will have the Our Daily Bread devotional as guide and reflect on that day’s passage. This will allow me to pray at the same time let me write, which is one the things I love to do.

I hope that through this, I am able to pray, at the same time inspire other people through my reflections and encourage them to pray as well.       

--------

 You shall teach them diligently to your children . . . when you sit in your house, when you   walk by the way. —Deuteronomy 6:7

I used to hate Sunday’s. I didn’t like going to church.

Whenever I realize then that we had to go to church, I would pretend to be sick; or spend too much time pretending I need to go number 2 so we would be late and hope that they would finally give up on the idea. My mother never gave up on me. She would always bring me to church even though she knew how much of a handful I would be. She would first promise us with treats like balloons or ice cream after church; or a visit to my grandparents who live next town and when all else fails, she would resolve to threatening us of “gaba” or bad karma for refusing to go to church. That always worked.

I didn’t like hearing mass then because it didn’t make sense. It was usually hot and dusty. The church was built along highway and the roads weren’t concrete then. It was very rare that we chance upon balloon vendors and sorbetero – remember why seldom believe Nanay’s first offer?

Nanay continued on bringing us to church, having novenas in our house, joining block rosary and prayer meetings, going to pilgrimage and having her own prayer time. When she was requested to make clothes for the poon, she would gladly help. I could say that Nanay was religious, but she wasn’t pushy or discriminating with her faith. She did it with love, faith and so much enthusiasm.  

But it wasn’t all just prayer for Nanay. She did good deeds in ways that she can. She taught catechism in nearby public schools. I saw her eagerness in making her classes as fun and educational as she possibly could. She was a bit frustrated as to much student was cramped up in that small room. She brought biblical story books, radio and audio tapes to make her class more effective. She also help the needy and reminds us be generous with them. “We have work and all, still there are times we could hardly eat. How much more this people?” she would tell us.

Later on I realize, I was joining the novenas at home, asking for her latest purchase of prayer and inspirational books, as well as having my alone time with God. With my small ways, I try to help our church and community, just like what Nanay does. My faith blossomed with much willingness and eagerness because of happiness that I have seen in Nanay. I wanted to have that happiness and peace that’s why I followed her ways. There may be challenges along the way, but I know that God is always there for us.

I can say that Nanay was successful in imparting us faith in being the good example that she is. I hope that I would be as inspiring as she is. 

01) Are you currently in a serious relationship? - Nope
02) What was your dream growing up? – Career: Teacher/Doctor Others: Travelling
03) What talent do you wish you had? – Singing/play an instrument
04) If I bought you a drink what would it be? – something fruit-based and non alcoholic
05) Favorite vegetable? – Brocolli, leafy ones
06) What was the last book you read? – Angels and Demons
07) What zodiac sign are you? - Capricorn
08) Any Tattoos and/or Piercings? Explain where. - Piercing – ears (just the normal ones)
09) Worst Habit? – eating when bored
10) If you saw me walking down the street would you offer me a ride? – of course!
11) What is your favorite sport? – playing: table tennis, volleyball and badminton (kasi yan yung alam ko). I like to watch tennis din.
12) Do you have a Pessimistic or Optimistic attitude? Optimistic J
13) What would you do if you were stuck in an elevator with me? Look at you, then panic haha

14) Worst thing to ever happen to you? Pacifying a fight between the guards and my guy friends. Long story, it’s scary because there are guns involved. Good thing, no one got hurt.
15) Tell me one weird fact about you. I can’t think of anything right now.
16) Do you have any pets? Nope. We used to have dogs, but they’re Shoti’s. I used to help out in taking care of them.
17) What if I showed up at your house unexpectedly? I’ll let you in, ano pa nga ba? haha
18) What was your first impression of me? Tahimik
19) Do you think clowns are cute or scary? SCARY!
20) If you could change one thing about how you look, what would it be? I’d take away my moles and tone my flabby arms haha
21) Would you be my crime partner or my conscience? Conscience J
22) What color eyes do you have? Brown I think
23) Ever been arrested? Thank God, di pa naman and hopefully never J
24) Bottle or can soda? Can, they’re convenient.
25) If you won $10,000 today, what would you do with it? Pay ALL my debts.

27) What's your favorite place to hang out at? For sleeping, tatay’s room. For watching TV, the small sofa near the TV.
28) Do you believe in ghosts? YES
29) Favorite thing to do in your spare time? Watch Asia Food Channel or read or make silly lists in attempt of fixing my life haha (places I will go to, things that I would like to buy, wish lists, resolutions, etc)
30) Do you swear a lot? Sadly yes. L
31) Biggest pet peeve? I cant think of anything right now…
32) In one word, how would you describe yourself? happy
33) Do you believe/appreciate romance? Oo naman.
34) Favorite and least favorite food? Favorite food: soupy dishes (nilaga etc). Least: Paksiw na isda
35) Do you believe in God? Yes
36) Will you repost this so I can fill it out and do the same for you? Yes. Here you go…

Ipinanganak akong likas na mas malaki sa mga karaniwang bata sa baryo namin. Mas matangkad, at sa madaling salita, mas mataba. American-size kung tawagin ng mga kapitbahay ko.

Noong 4 years old ako, pinasok ako ng nanay ko sa Day Care Center. Proyekto yun ng DSWD nung mga panahong yun. May maliit kaming classroom malapit sa multi-purpose hall. Libre yun at may feeding program pa. Tuwing biyernes, naguuwi kami ng kilo-kilong skim milk, giniling na mais (mukhang feeds, pero kapag niluto lasang baby food), at bulgur (klase yun ng oats, tawag nga namin dun e bool-goor).

Kaklase ko dun yung mga kasing edad kong ka-baryo. Sila naman yung Filipino-size.

Naramdaman kong mas malaki ako sa kanila nung minsang tinanggihan nila akong isali sa “Bubuka ang bulaklak.” ‘Di daw kasi nila mahawakan ang kamay ko sa laki. Ganoon din sa baka-bakahan. Dapat kasi lulusot ka lang sa ilalim ng mga binti nila. ‘Pag ako na ang susuot, umaangat sila sa lupa. Dahil doon, nagiging literal na baka-bakahan. Ang mga kalaro ko ang nakasakay at ako – ang baka.

Dahil sa bata at inosente, ‘di ko naramdamang nakakahiya o may dapat ikahiya sa sukat ko. Sabi nga nanay ko, “Anak, you are just big boned.” Oo nga naman e sa mas malalaki ang buto ko sa mga Filipino-size kong mga kaklase.

Masaya naman ako sa Day Care Center kasama ng mga kaklase ko. Tinanggap nila at tinanggap ko din sila.

Araw – araw ang pasok ko doon, mga ala una. Pero dahil sa bata at di marunong bumasa ng relo, alam kong malapit na akong pumasok kapag:

Una, ang palabas sa TV ay Eat Bulaga.

Pangalawa, tapos na ang Bulagaan 

Pangatlo: Ipinalabas na ang commercial ng CY Gabriel “Ang sabon ng mga artista”

Pangapat: Naliligo na ang nanay ko.

Papasok na ako!

Natapos din ako sa Day Care at oras na para i-enroll ako ni nanay sa mas malaking eskwelahan. Sa Chinese school.

May nagiisang Chinese school sa bayan namin. Doon nagaral ang tatay ko at mga tito at tita ko. Chinese pala kami baka nalimutan ko. Ang tatay ko ay mestizo Chinese kaya kami ay automatic na dapat magaral sa Chinese school. Noong panahon na yun, kasalukuyang nagaaral doon si kuya at ate. 

Unang araw ko sa Kindergarten, hinatid ako ni nanay. Suot-suot ang uniporme na minana ko pa kay ate. Yun ang uniporme na ginamit niya nung siya ay nasa grade 2. Nakaponytail yung buhok ko, at may bangs hanggang kilay. Wala akong bag, ang dala ko ay pink plastic envelope na may drawing ng baby na naka-toga, nakasulat ang mga katagang “I am a genius.” Sympre sa loob ng envelope, may bagong lapis, krayola, papel at bond paper (kokomban), at colored art papers.

Pagpasok ko sa classroom, I am home! Di kaliitan ang mga kaklase ko, sa katunayan halos magkakasinglaki lang kami. Pero siympre meron pa ding mas maliliit na mga bata.

Ako ang huli sa pila tuwing flag ceremony. Nung minsang pinakilala ako ng ate ko sa mga kaklase niya sa elementary, tinanong nila ako kung ano grade na ako. “Kinder po..” sagot ko. Napatingin siya sa ate ko at sabi, “Repeater ba tong kapatid mo?”

Masayang masaya ako kapag Intramurals. Mahilig kasi ako sa sports. At ang paborito namin noon ay ang Tug of War. Kumpleto ang barkadahan kapag kasama ko noon sina Marga at Judy – mga di nila tunay na pangalan. Sila ang mga kaklase kong malalaki din. Very proud ako noon kapag lima lang kami sa team at walo ang kalaban namin. (Tag-dalawang bata kasi ang tintapat sa amin nila Juvi at Margaret).

‘Di ko naramadaman noon ang kalakihan ko bilang kapintasan o kapansanan Sa katunayan, very proud ako nun.

Sinong pinkamatangkad? Ako.
Sino ang makakaabot sa taas ng aparador? Ako.
Sino ang makakapagsulat sa tuktok ng blackboard? Ako.
Sino ang pwedeng magsabit ng parol? Ako.
Sino ang makakabuhat ng mga workbooks? Ako.

I felt so important and useful.

Dahil sa mas malaki ako sa mga kaklase ko, pakiramdam ko ako ang mas nakakatanda at mas responsible kaysa sa kanila. Lagi ko silang inalalayan at binabantayan. Pinapatahan ko sila ‘pag umiiyak. Nagsilbi din akong tanod kapag may nagaaway - bukod sa mga lalaki, ako lang din ang may lakas na magdisperse ng gulo. Binubuhat ko sila para makasilip sila sa bintana ng kabilang klase. Wala din kasi kaming drinking fountain kundi poso lang. Naalala ko noon ako ng nagbobomba ng poso para painumin ang mga kaklase ko, pati na rin ang mga nasa Kinder 1.

Masaya kami noon at walang diskriminasyon. Ang mga bata nga naman, di nakakakita ng pangit, ng maitim, ng mataba, ng payatot, ng sarat na ilong. Mas nakikita nila ang mga bagay na di nakikita ng mata, mga bagay na puso lang ang nakakakita.

Growing up, I have always liked going to school. Since majority of my time was in school, I can say that my teachers had a great impact in my life  - second to my family of course.

I remember each of them and their distinct characters. I even made a short story for one of them. I can say that she is one of my favorites and most admired teachers. Looking back, I think she was fresh from college when she started teaching - we were in 5th grade then.

She was young, idealistic and sincere. I liked her very much.

She left our school a little over a year - it broke my heart. I wonder how she has been. I didn't hear from her after she left. Wherever you are Ma'am, this is for you.

------

May teacher ako noong Grade 5, itago natin siya sa pangalang Ma’am.

Bago lang noon si Ma’am sa eskwela namin. Bali-balitang mahusay at mabait siya, kaya ganun na lang ang tuwa ko noong malaman kong magiging titser ko siya sa Pilipino.

Sa wakas, nagtagpo din ang klase namin at si Ma’am. Bata-bata pa si Ma’am kumpara sa mga batikan at pamilyado naming teachers.

Totoo nga ang bali-balita, napakahusay ni Ma’am – napakabait pa. Kahit mahina ang boses niya at ‘di palasigaw, behave kami sa klase niya. Nahihiya kasi kaming galitin si Ma’am.

May inuupahang apartment si Ma’am malapit sa likod ng eskwela. Nadadaanan ko ‘yon pauwi kung ‘di ako magtra-tricycle. Madalas akong di nakakapagtricycle dahil kalimitang nasisimot ang baon ko kabibili ng scramble at fishball. Dati-rati, ang pumipigil lang sa aking ubusin ang baon ko ay ang pangambang umuwi ng ‘di nakatricycle. Natatakot kasi ako baka dukutin ako o ‘di kaya’y habulin ng aso. Kaya naman nang nalaman kong doon din ang daan ni Ma’am, agad-agad ko siyang kinontratang sasabay ako sa kanya pauwi. Pumayag naman siya.

Pwede ko ng simutin ang baon ko.

Pero sa katunayan, kahit may pera ako, mas pinipili ko pa ring maglakad kasama si Ma’am. Nagkwekwentuhan kami sa daan – tungkol sa pamilya niya, sa mga pangarap niya. Ganun din ako sa kanya.

Lagi kong bukambibig si Ma’am. Idol na idol ko siya. Sa bahay, wala akong sinasabi kundi, “alam mo ba si Ma’am…sabi nga ni Ma’am…gusto din ni Ma’am niyan…” Hanggang isang araw, napuno na siguro si ate at napabulalas siya, “Ma’am ka ng Ma’am, e ang pangit-pangit naman ng Ma’am mo.”

Natulala ako.

Di ko alam ang sasabihin ko. Unti-unti kong inisip ang itsura ni Ma’am. Sa klase, sa daan pauwi. Gusto kong hampasin si ate sa pagalipusta niya sa pinakaiidolo kong si Ma’am.

Sa isip ko naghuhumiyaw ako, sinasabing “Walang hiya ka, ‘wag mong pagsasalitaan si Ma’am ng ganyan!” Naghahalo ang pagiidolo ko kay Ma’am at ang mga katagang binitawan ni ate. Mga katagang parang nagtanggal ng piring sa mga mata ko. Sa mga mata kong nabulag sa kadakilaan ni Ma’am – at ngayo’y nagpapakita ng masaklap na katotoohanan.

Pangit nga si Ma’am.

Kinabukasan, iba na si Ma’am. Napansin kong matigas at tuyo pala ang buhok niya. May mga baku-bako pala ang pisngi ni Ma’am. ‘Di din kagandahan ang kutis niya.

Pero ayaw kong tanggapin iyon. Pilit kong hanapan siya ng maganda. Ngunit sa pilit kong pagtatanggol sa kanya, lalo kong nakikita ang mga kapintasan niya.

“Kulang ng isang butones ang blouse niya.”

“’Di pala kagandahan ang mga binti ni Ma’am.”

Umuwi akong malungkot – nakatricycle.

Naiyak ako sa nangyari sa akin. Kinausap ko si Nanay. “Nay, pangit pala si Ma’am.” Natawa lang siya. “Hindi ko kilala ang pangit na Ma’am na sinasabi mo. Ang kilala kong Ma’am ay ‘yong mabait at matalino.”

Sabi ni Nanay, ganoon daw talaga. Sumasalamin daw ang ganda ng puso sa itsura ng tao. Kapag mabait ang tao, ‘di mo pansin ang mga kapintasan niya – hanggang sa ipamukha sa’yo.

Kinabukasan, pumasok ako tulad ng dati. Nagklase, nagrecess, naglaro at kalauanan umuwi kasabay si Ma’am.

Matagal kong naging guro si Ma’am at lalo ko siyang nakilala. Si Ma’am na mabait, matalino at mapagmalsakit.

Pangit pa rin siguro si Ma’am. Pero sa kaninong paningin? Sigurado akong ‘di sa akin.

-----

Who is your most memorable teacher?

“6:48am palang, aabot ako nito.”

Nakita ko na parating na nga ang train. Tumakbo ako sa pinakamalapit na all-women line. Tumayo ako sa likod ng babaeng naka-blue checkered uniform – manager ata siya sa McDo.

Noong papaakyat na ako, may sumingit sa harap kong babaeng medyo may edad na. Pinauna ko. “Hayun! Dalawang upuan pa sa dulo”, dali-dali kong sinugod.

Yung unang upuan, inupuan nung taga-Mcdo. ‘Yong pangalawa – noong babaeng pinasingit ko. Argh!

Tumayo ako sa tapat nung babaeng taga-McDo – hoping na sa Pedro Gil siya bababa. O sige, kahit sa Vito Cruz p’wede na din.

Umandar na ang train. Ang lamig, salamat naman. 5th Avenue, R. Papa…Doroteo Jose...UN Avenue, aba wala pa ding nababakanteng upuan. Pati itong taga-McDo na inaasahan ko eh ang sarap pa ng upo. Patay na, sa Gil Puyat na lahat to baba. Pero wait, last chance ko ‘yong Vito Cruz.

“Next station, Vito Cruz”, sabi ng driver.

“Hay salamat, makakaupo na din ako.”

Bumagal ang train habang papalapit kami sa Vito Cruz at tuluyang huminto sa tapat ng La Salle.

“Paunawa ho, may train pa pos a Vito Cruz” sabi ng driver.

Nang humupa na ang tunog ng train napansin namin (feeling ko napansin din nila), ang babaeng nakatayo sa tabi ko na may kausap sa cell phone.

“Sa tingin mo ba tama ‘yon? Ha? Hindi, ikaw? Sa tingin mo?”

Mukhang may kaaway siya – parang boyfriend. ‘Di naman malakas yung boses niya. Medyo hinihinaan niya nga eh. Kaso rinig na rinig lang kasi walang tugtog o ano man sa loob ng train kundi ang ugong ng aircon.

“Hindi, ikaw muna. (Pause) O kung ako, oo mali yon.”

“Ilipat mo nga yung sim sa N70 di kita maintindihan eh, ang pangit kasi ng phone mo!”

“Bakit kasi di ka nagcharge?”

Biglang umandar na ang train. ”Hay, salamat.”

‘Di ko na marinig ang pinaguusapan nila pero mukhang galit pa din siya. Kesyo sinabi niyang 6:30pm pa siya sa office, nakarating na siya ng bahay at lahat at yung kausap niya e nasa office pa din. Paano daw nangyari ‘yon?

“Vito Cruz station, Vito Cruz.”

Wala pa ding tumatayo! So mukhang sa Gil Puyat na talaga ako makakaupo.

“Gil Puyat Station, Gil Puyat.”

Hay sa wakas, nakaupo na din ako. Akalain mong yung inaasahan kong supervisor ng McDo e di pa din bumaba. Magkatabi na kami ngayon. Nakaupo na din ‘yong babaeng may kaaway. Maya-maya pa’y may naririnig akong humahagikgik.

Alam mo kung sino? ‘Yong babaeng may kaaway sa phone.

Ngek, gaga ka! Gagalit-galit ka diyan tapos ngayon nakikipaghagikgikan ka?

“EDSA station, EDSA Pasay Rotonda.”

Okay, that’s my stop. Guess what? ‘Yong inaasahan kong supervisor ng McDo na bababa agad? Naiwan pa. Sa Baclaran branch ata siya papasok. HAHAHA